NEI in de osteopathie; de rol van het autonome zenuwstelsel met René Zweedijk DO

Aeroparc Gilze-Rijen Koffie/thee, lunch & syllabus Nederlands

Neuro-endocrino-immunologie in de osteopathie; de rol van net het autonome zenuwstelsel

Het zenuwstelsel, het endocrien systeem en het immuun systeem staan in constante verbinding met elkaar en beïnvloeden elkaar voortdurend. Wanneer we kijken vaar de opbouw van de systemen komen we tot de conclusie dat deze systemen in de evolutie min of meer op elkaar zijn gebouwd waar er een constante communicatie plaats vindt van lagere centra met hogere en anders om. Deze zienswijze zou je de fysiologische ontwikkelingstoren kunnen noemen. Centraal in deze toren staat het zenuwstelsel en aan weerszijden het immuunsysteem en het endocrien systeem. AT. Still sprak over de “ self healing force” geïnspireerd door Virchow die stelde dat de cel de kleinst levende eenheid is in net menselijk lichaam met een zelf regulerend vermogen.

In deze cursus gaan we in op de rol van het autonome zenuwstelsel. We kijken hoe het autonome zenuw stelsel is opgebouwd en hoe het alle structuren in het menselijk lichaam beïnvloedt. Ten eerste gaan we in op de rol van het centrale zenuwstelsel op de regulatie van het autonome zenuwstelsel. We zien dat er verschillende coping stijlen zijn om op prikkels te reageren. Deze stijlen zijn individueel en vaak bepaald door gebeurtenissen in ons leven. Ze hebben een grote invloed op de regulatie van ons lichaam. De ene patiënt reageert met en reactie die we freeze noemen en wordt gekenmerkt door een immobilisatie doch met volle energie in het systeem, de andere reageert met een faint wat immobilisatie is doch waar het lichaam naar een zeer laag metabool niveau gaat. De poly vagaal theorie van Porges wordt vaak aangehaald doch blijkt wetenschappelijk moeilijk houdbaar. De ‘fear and defense cascade’ van Kozlowska blijkt een veel beter alternatief . We leren hoe we de verschillende coping stijlen kunnen herkennen, diagnosticeren en behandelen door middel van osteopathie. We leren door middel van verschillende technieken hoe we het autonome zenuwstelsel kunnen beïnvloeden. Vervolgens gaan we in op de rol van het autonome zenuwstelsel inde periferie. Zowel het sympatische als parasympatische zenuwstelsel blijkt te bestaan uit verschillende subsystemen die allen afzonderlijk reageren op pijn en bewegingsbeperking. We gaan in op welke manier dysfuncties het functioneren van het autonome zenuwstelsel beïnvloeden en hoe kunnen we dit kunnen diagnosticeren en behandelen. We gaan in op de behandeling van de n. Vagus, de grensstreng, de ganglia in het hoofd gebied en de perifere plexussen. Alles wordt onderbouwd aan de hand van recente werken en artikelen die zijn verschenen op het gebied van het autonome zenuwstelsel.